So e Gääß hadd Millich gänn, wo ma monnichmohl a Kääs druss gemach hadd, unn männschdens Oschdasunndaa olla -määndaa isch beij monnicha Famillich e Ziggelche gebruttscheld woor.
Fa awwa so e Ziggelche se krien, hadd e gulla Schdurme voorhäär die Gääß zumm Bugg gemißd. De Ensemma Bugg, wo heijd noch 's Wabbe vumm Ortsdääl Häämel ziadd, hadd em ald Breit gehärrd, zu dämm se aa de Schämmbee gesaad honn.
Omme scheene Schbäädsummadaa isch e Frau ussem Owwadorf medd iehra Gääß unneme Honndwäänche zu Schämmbees kumm. (Dass Honndwäänche haddma gebrichd, wäll e Gääß imma nurre änna Wää gelaaf isch - entwella hien zum Bugg olla reduur; fa de onnarre Wää hadd ma se donn ins Wäänche geschdelld.)
Jetze hadd ma awwa nidd äänfach de Bugg unn die Gääß allään meddsomme uff die Wies olla in de Schdall gelass- nää, doo hädd die Sach joo vielleichd viel se long geduurd, olla 's wär garnix passiadd; em Schämmbee sinn Bugg war nämlich aarich schnäägich, däär hadd nidd jeeli ooschäärich Gääß gemeechd.
Doodefoor war de Schämmbee sälwa imma debeij unn hadd sinnem Bugg gullaschbräch uff die Schbring gehulf:" Kumm, hopp, schbring, feijn, feijn schbringe, scheenie Geiß, scheenie Geiß!" So halla ne imma uffgemunnadd unn zu sinna Pflichd iwwaredd. Dass Bugge war also im widdschdarre Sinn em Schämmbee sinn Sach.
Onn dämm Daa war de Schämmbee awwa grad henne im Schdigg Raaschee ussmache, wie sällich Frau medda buggich Gääß im Wäänche onn Schämmbees Hussdia bolladd. Em Schämmbee sinns kimmd russ unn frääd: "Gunndach, wass wollena donn? - "Ei, die Gääß bugge lonn!"
Doo saad em Schämmbee sinns: "De Schämmbee hadd känn Zidd und ich bugge nidd!"
* Ausgezeichnet beim 13. saarländischen Mundart-Wettbewerb 1991. Thema: Keine Zeit.
(Sprecher: Paul Glass)Top | Mundartgedichte-Auswahl | Mundart-Auswahlseite
| Inhaltsverzeichnis
Bitte beachten Sie meine Datenschutzerklärung!
| Last update: 29.11.2023 | Copyright: Paul Glass 1997-2023 |